noun

die Absprache, -n

anlaşma

Eine gemeinsame Entscheidung nach einem Gespräch, bei der alle wissen, was sie tun sollen.

Anlamı (Türkçe)

Absprache, iki ya da daha fazla kişinin önceden konuşup anlaşması, kararlaştırması anlamına gelir. Genellikle bir işin nasıl yapılacağı, kimin neyi üstleneceği veya bir konuda nasıl davranılacağı gibi detaylar için kullanılır.

Başlıca anlam: Mutabakat, önceden yapılan anlaşma / uzlaşma, koordinasyon amaçlı görüş birliği
- „Nach Absprache mit dem Chef“ → Şefle görüştükten / mutabık kaldıktan sonra
İkinci kullanım (bağlama göre): Gizli anlaşma / danışıklı dövüş (olumsuz çağrışımla)
- Özellikle “geheime Absprache”, “Absprache hinter den Kulissen” gibi ifadelerde, etik dışı veya resmî olmayan bir anlaşmayı da ima edebilir.

Kelimenin Yapısı (Parçaları)

ab-: ayrılma/uzaklaşma ya da “bir şeyin üzerinden” gibi yön bildiren ön ek
Sprache: dil, konuşma
Ab-sprache: kelime kökeni olarak “konuşarak bir sonuca varma / uzlaşma” fikrini taşır.

Almanca Eş Anlamlılar (Synonyme)

Bağlama göre:

Vereinbarung (anlaşma, mutabakat)
Abkommen (resmî/yarı resmî anlaşma)
Übereinkunft (uzlaşma)
Verständigung (anlaşma, anlaşmaya varma)
Rücksprache (danışma/istişare; tam aynı değil ama yakın bağlamlarda)
Koordination (koordinasyon; özellikle iş süreçlerinde)

Almanca Karşıt Anlamlılar (Antonyme)

Tam tek kelimelik zıtlık her zaman net değildir; bağlama göre:

Missverständnis (yanlış anlama)
Uneinigkeit (görüş ayrılığı)
Konflikt / Streit (çatışma / tartışma)
Alleingang (tek başına hareket etme; “Absprache olmadan” durumunun zıddı gibi)