noun

die Blüte, -n

çiçek

Teil einer Pflanze, aus dem sich Früchte bilden und der oft bunte Blätter hat.

Blüte Almancada dişil bir isimdir: die Blüte. Çoğulu die Blüten şeklindedir.

Başlıca anlamları:

Çiçek, çiçeklenme
- Bitkinin açan çiçek kısmını ifade eder.
- Türkçedeki “çiçek” veya bağlama göre “çiçek açma” anlamına gelir.
- Örnek: Die Blüte der Rose ist wunderschön.
  “Gülün çiçeği çok güzel.”
Mecaz anlamda en parlak dönem, gelişme ve refah dönemi
- Bir sanatın, kültürün, ekonominin veya kurumun en başarılı dönemi için kullanılır.
- Örnek: Die Stadt erlebte im Mittelalter ihre Blüte.
  “Şehir Orta Çağ’da en parlak dönemini yaşadı.”
Sahte para
- Özellikle günlük ve argo kullanımda sahte banknot anlamına gelir.
- Örnek: Er bezahlte mit einer Blüte.
  “Sahte parayla ödeme yaptı.”

Artikel: die
Çoğul: die Blüten
Kelime türü: isim
Köken: Blüte, “çiçek açmak” anlamındaki blühen fiiliyle aynı kökten gelir.
Kelime, tek başına basit bir isimdir; başka kelimelerin birleşiminden oluşmaz.

Blüte, somut olarak bir bitkinin çiçeğini; mecaz olarak ise bir şeyin gelişiminin en yüksek noktasını ifade eder.

Blume : Genel olarak “çiçek” demektir. Blüte daha çok çiçeğin açmış olan kısmını veya çiçeklenme durumunu vurgular.
Blütenstand : Botanikte bir sap veya dal üzerinde bir araya gelmiş çiçek grubu anlamına gelir; Blüteden daha özel ve teknik bir terimdir.

Zıt anlamlılar:

Blütezeit : Bir şeyin en başarılı veya en gelişmiş olduğu dönemdir; Blüte ile çok yakındır, ancak zaman boyutunu daha açık biçimde belirtir.
Hochphase : En yoğun veya en başarılı dönem.
Höhepunkt : Bir sürecin en yüksek noktası; her zaman uzun süren bir dönem anlamına gelmez.

Zıt anlamlılar: