noun

die Erfüllung, -en

gerçekleşme · doyum · yerine getirme

Das ist der Moment, in dem etwas fertig gemacht oder eine Pflicht vollständig getan wird.

Erfüllung, genellikle “gerçekleşme”, “yerine getirme” veya “tatmin” anlamlarına gelen dişil bir Almanca isimdir. Bağlama göre:

Bir dileğin, beklentinin ya da hayalin gerçekleşmesi: Wunscherfüllung
Bir görevin, koşulun veya yükümlülüğün yerine getirilmesi: Erfüllung einer Pflicht
Bir şeyin tamamlanması ya da sonuçlandırılması: Erfüllung eines Vertrags
Bir ihtiyacın karşılanması veya kişinin tatmin olması: Erfüllung im Beruf

Artikel: die
Çoğul: Erfüllungen ; çoğul biçimi vardır, ancak çoğu kullanımda tekil tercih edilir.
Fiil biçimi: erfüllen — “yerine getirmek”, “gerçekleştirmek”, “karşılamak”.
Kelime, “doldurmak” anlamındaki füllen fiiliyle ilişkilidir. er- önekiyle birlikte, bir şeyin gerçekleşmesi veya tamamlanması fikrini ifade eder.

Bağlama göre kullanılan yakın anlamlılar:

Verwirklichung : Bir planın, hedefin veya hayalin hayata geçirilmesini vurgular.
Erfüllung : Özellikle yükümlülük ya da şartların yerine getirilmesi için kullanılır.
Vollendung : Bir işin eksiksiz biçimde tamamlanmasına odaklanır.
Befriedigung : Bir ihtiyaç veya arzunun tatmin edilmesini vurgular.
Einhaltung : Kurala, süreye ya da anlaşmaya uyma anlamında kullanılır; her bağlamda Erfüllung yerine geçmez.

Karşıt anlamlılar:

Nichterfüllung : Bir koşulun veya yükümlülüğün yerine getirilmemesi.
Versäumnis : Gerekli bir şeyi ihmal etme ya da zamanında yapmama; doğrudan her durumda Erfüllung karşıtı değildir.