verb

weglaufen

kaçmak

Sich schnell von einem Ort entfernen, oft weil man Angst hat oder nicht bleiben möchte.

Tanım ve anlam

weglaufen, temel olarak “uzaklaşarak koşmak” veya “kaçıp gitmek” anlamına gelen ayrılabilen bir fiildir.

Kaçmak, koşarak uzaklaşmak: Bir kişiden ya da bir yerden hızla uzaklaşmak.
vor jemandem weglaufen — birinden kaçmak.
Bir yerden ayrılıp gitmek: Özellikle bir kişinin bulunduğu yerden izinsiz ya da beklenmedik biçimde ayrılması.
dem Besitzer weglaufen — sahibinden kaçıp gitmek.
Akıp gitmek, sızıp boşalmak: Su veya başka bir sıvının bulunduğu yerden akarak uzaklaşması.
Das Wasser läuft weg — Su akıp gidiyor.

Dilbilgisi ve kelime kökeni

weglaufen, weg (“uzağa, uzaklaşarak”) ve laufen (“koşmak; yürümek”) sözcüklerinden oluşur.

Ayrılabilen ve güçlü çekimlenen bir fiildir. Şimdiki zamanda ana cümlede weg genellikle cümlenin sonuna gider: läuft weg . Geçmiş zaman biçimleri lief weg ve ist weggelaufen şeklindedir. Perfekt zamanda çoğunlukla sein yardımcı fiili kullanılır.

Eş anlamlılar ve zıt anlamlılar

Yakın anlamlılar:

davonlaufen — “koşarak uzaklaşmak” anlamını vurgular; weglaufen ile çok yakındır.
fliehen — tehlikeden veya baskıdan kaçmayı anlatır; daha ciddi ve resmî bir tınısı olabilir.
abhauen — “çekip gitmek, kaçıp gitmek” demektir ve daha gündelik bir kullanıma sahiptir.
entkommen — bir tehlikeden ya da yakalanma ihtimalinden kurtulmayı vurgular; mutlaka koşarak uzaklaşmayı anlatmaz.